donderdag 10 januari 2019

Storm

.


Ontvouw me in de regen.
Als de zoete druppels van mijn dalen drinken
en mijn pieken doen doorstromen.
Als de sterren komen.

Verlies me in de storm.


L.B.

.

dinsdag 4 december 2018

Vrouw


Vanuit het dampen rond mijn bloed 
kwam de regen. 
Verstikt en zonder stem. 
Ze wortelde zich rond voeten en
bleef zacht. 

Vanuit de bron van liefde kwam zij
buien hozen, harten breken
door de aarde die bitter om verlichting smeekte. 
En ze gaf het, geen genade.
Alle regen
vanuit mijn schoot, mijn warme bloed
kwam zij zich wreken. 



L.B. 

maandag 26 november 2018

Vos



Ik heb de woorden die je zei
van tussen alles in je stem.

Ik heb de liefde diep in mij
en al het licht van wat je bent.
Ik heb de antwoorden op vragen.
Ik heb het bonken op mijn pad
en onderweg heb ik de dagen.

Ik heb de dagen vol van jou
want jij bent alles dat ik had.

L.B.

dinsdag 13 november 2018

Sterren

.







Om langs de verre wegen
van de sterren te bestaan.
Alles in je ogen.

Laat het nooit morgen worden.


L.B.  


.


.

vrijdag 28 september 2018

Plop

Giftig zijn voor jezelf en je gedachten is net alsof je niet in je lichaam zit. Alsof een deel van je er zo weinig om probeert te geven dat je los komt van de aarde. Op het moment dat het gebeurt voelt het als iets bedreigends maar wanneer je eraan toe geeft, is het heerlijk bevrijdend en kalm. Omdat je geen zorgen meer hebt over welk deel van jou nou leuk en gezellig is. Het gaat er eigenlijk alleen maar om dat de tijd door tikt en dat je hartslag door je polsen drukt. Als brekend porselein. Die gevoeligheid, die eigenlijk altijd dwars zat,  zal dan op een bepaald moment plaats maken voor een heerlijke, verlichtende onverschilligheid. Kleine ontploffingen in je hoofd zorgen er vervolgens voor dat je neer kunt storten in een nieuw beeld van wat goed en wat slecht is. Eigenlijk is alles slecht waardoor goed niet meer uit maakt en je oordeel weg valt. Je wordt je bewust van het kloppende gevoel in je slaap en de druk achter je ogen. Je vraagt je af waarom je ogen er eigenlijk nooit uit geplopt zijn terwijl je kop helemaal vol zat en er geen luchtfilter aanwezig was. De  kassen voelen als droge holtes waar van alles door heen kan kruipen. Afscheid nemen van je lichaam terwijl je er nog in zit is misschien wel het meest onverschillige dat ik ooit gevoeld heb.

L.B.  

vrijdag 21 september 2018

Verzin je zelf

Je droom uit je bed door het zeil op. Je kleed aan je veegt af je droom. 
De lucht in het water je huid langs. De deur uit de straat op voor angst.
De ogen van mensen vol leugens. De blikken ze stemmen het vuur.
De kronkels demonen met dromen. De vragen ze dringen het duurt.
Het uur langs het pad in de schreeuw uit. De zorg door de twijfels de spijt.
Ze geven gebreken geen tijd.
En niet ondertussen maar tijdens. De doelen ze voelen verspreid.
De stappen ze bonken de hoek om. De deur dicht de wegen zijn kwijt.
Je bed terug het licht uit je huid langs. De hoop zoek je dichter begin.
En niet ondertussen maar tijdens. De dromen de stap terug weer in.

L.B.