maandag 28 oktober 2019

Botten zonder eelt

Jij ziet mij soms als iets om te behoeden. Je noemde het fragiel maar wilde het niet zo noemen.
Ik luisterde van ver. Een bol van snot en tranen weerhield mij er tegen in te gaan. Fragiel. Zoals die man bij Rotown me ooit noemde, toen ik hem vertelde over mijn basgitaar, zoekend naar een plek om groter te groeien. Mijn gebrek aan talent en motivatie. In de benauwde serre waar ik voor het eerst hoorde hoe de helft van de wereld mijn soort ziet. Een meisje uit een dorp, zichzelf verliezend in de teringherrie van de stad. Steeds meer terug naar binnen.
Maar je bedoelde het veel groter, dat weet ik ook wel.

Fragiel.
Als een bolletje geheimen en mysteries onder een stolp. Je wilt haar beschermen tegen mensen die niet weten hoe ze ermee om moeten gaan.
Ik wilde nooit dat je mijn stolp zou zijn en jij wilde het niet worden. Maar misschien is het langzaam toch een beetje
gebeurd.
Je zag me immers toen de wereld boven op mijn botten knalde. Hoe mijn huid doorzichtig werd.
Je zag hoe ik het er letterlijk uit moest kotsen wanneer iets of iemand over mijn grenzen was gegaan. Voor je eigen ogen en voor mijn binnenste wil je dat niet meer mee maken.
Wanneer je zegt dat je me zo graag blij wilt zien, vind ik dat moeilijk. Alsof je me nu niet wilt zien. Nu de wereld, waarin iedereen elkaar zo graag wil zien, zijn sporen op me achter laat.
Maar ik vergeet soms dat je me ook zag wanneer ik dankzij mijn gebrek aan eelt de mooiste trillingen naar binnen kon halen. Zonder er iets voor te doen.
Huilen van geluk.


L.B. 

zondag 8 september 2019

Kus

Zie je, denk je,
wanneer de tekens kloppen
en alles samen komt.
De regen tegen polsen drukt,
de wereld op mijn lijf.

Ik merk je zuchten.

Vind je, hoor je,
als alles niets meer zinnigs zegt
en de dingen die gebeurden
nauwelijks echt meer kunnen zijn,
versleten door de tijd.

Voel je, doe je
net alsof wanneer je kust
en twijfelt aan manieren hoe.
De woorden die we zeiden
maar onze tongen moe.

Ik mis de kussen.


Denk je dan aan mij?
En hoop je dat ik denken zal
aan de dingen die we zijn?
Aan de mensen die we waren
voordat ik alles zei 
zoals het was.
Zoals ik ben.

Hoe zou het kunnen zijn
wanneer je mij niet kent? 

maandag 2 september 2019

Karolin

The whole universe
hold in time
bundled in light
covered with crystal
She carries the nights
around what i am
and sees how i shine
as if she knows me.

L.B. 


vrijdag 23 augustus 2019

iets vermoeiends

Op Pinterest heb ik lange tijd geleden een board aan gemaakt waar ik zielevoeding op bewaar.
Zielevoeding bestaat uit dingen die ik fijn vind, waar ik energie van krijg en waardoor ik me volledig voel.
Het board staat vol met beelden van de natuur, een kaars in de herfst en mooie woorden. Als ik er tegenwoordig doorheen scroll staan er voornamelijk plaatjes tussen van flesjes vol lavendel, heilig hout, boekenkasten en kunstwerken van de maan. Ik merk dat ik dat soort dingen vaak op zoek als ik me niet helemaal vol voel. De afgelopen weken heb ik me gerealiseerd dat ik me al heel lang half gevuld voel. Alsof er iets uit me weg sijpelt wanneer ik dingen ga doen. Ik zit steeds vaker op social media op zoek naar plaatjes van mooie dingen. Ik vul mijn huis met kristallen. Ik meng kruidenthee. Maar het werkt niet echt. Ik voel me niet gevoed in mijn ziel, ik voel me moe en half mezelf.
Als ik een nacht door mag slapen en wakker word met de witte dekens zacht om me heen gekruld, voel ik me heel. Maar zodra ik de douche in stap en moet denken over wat ik op een dag ga doen en vooral in welke kleding ik me moet steken, loop ik al leeg. Weg uit een dromenwereld waarin ik niet hoef.
Het voelt bijna als een identiteitscrisis terwijl ik mezelf goed ken.
Doordat iedereen foto's deelt van bosbranden en global warming googel ik me suf naar banen die het milieu zo min mogelijk belasten. Ook al kan ik ze niet aan of wil ik die banen helemaal niet doen. Verder dan dat kom ik niet.
Ik wil fulltime voor mezelf maar ik durf nog niet. Het lijkt soms wel alsof de wereld van boven op me neer dreunt en me een nietig, onbelangrijk mensje maakt.

Wanneer ik een gedicht af schrijf, voelt het alsof mijn functie in de wereld weer een beetje vervuld is.
Alsof ik de woorden mag geven aan de lichtjes die er zijn. Alsof ik de flesjes vol lavendel met mijn woorden mag aandikken, de inspiratie bij elkaar mag sprokkelen. De kleuren mag bieden.
Ik wil fulltime voor mezelf werken. Als ik niet denk aan de administratie en de afwijzingen die er soms bij komen kijken, wil ik dit fulltime.
Ik wil dichter zijn. Zeven dagen per week.
Met een pinterest board vol magie. 

maandag 12 augustus 2019

dip

Daar ben je weer.
Tussen het zachte ochtendlicht ontwaken ook jouw vlammen.
Je laat ze, verraad me.
Ik haat je.

Als ik stommel naar de dag langs de treden, langs de tijd,
duw je me naar beneden.
Je grijpt me vast en laat niet gaan.
Ik wilde dat je ging.

De dag krijgt kleur.
Zie je de stralen?
Het licht door het raam.
Ik wilde dat je ging.

Dan kras je weer, lijkt het, hoopt het
ooit te sterven met de broze
nagels
die afgescheurd op het vloerkleed vallen, de vezels grijpen en zich vermannen
zoals jij dat kan.

Ook als ik schuifel langs die wolken die
de schone lei van stof voorzien 

weet je me te vinden.
Je houdt je schuil achter gordijnen,
achter de dunste laagjes huid
zodat je, als ik even laat
weer snel bij me naar binnen kruipt.
Jij bent het immers die ondanks verdriet
alle barsten en kieren kent.

En als het licht zo helder straalt dat ik je niet kan zien,
vraag ik me af hoe je na al die tijd geworden bent.

L.B.






Voor Karolin van Loon

Het hele heelal
gevangen in tijd
gebundeld in licht
omhuld met kristal
Zij draagt mij de nachten
rondom wat ik ben
en ziet hoe ik straal
alsof ze me kent.

L.B.