maandag 16 augustus 2021

Kindje

 Mocht ik ooit een mensje dragen, 
dan gaf ik het honderdduizend namen. 
Alle kleuren die ik ken 
en al het goeds van wat ik ben. 

Dan maakte ik een leven lang 
en nog een langer leven.

En mocht het niet op aarde komen 
Dan ontmoet ik in mijn dromen 
wat dat lieve kindje klein 
voor een mens had kunnen zijn.  

L B 


maandag 12 juli 2021

Kunst in deze wereld

 Na het zoveelste sollicitatiegesprek voor een baan die ik eigenlijk niet wil, voel ik de steen in mijn maag verder naar beneden zakken. Het bekende gevoel van paniek borrelt weer omhoog.

De komende week moet ik iets van me laten weten, moet ik onbekende nummers beantwoorden om te laten horen of ik de baan wel of niet wil. En waaróm dan niet, want ik zou het liefste nee zeggen. Ik weet hoe dit afloopt. Over een paar maanden neem ik ontslag en moet ik bijkomen van de verkeerde beslissing.
Ik wil het geld. Niet de baan.
En eigenlijk wíl ik het geld helemaal niet maar heb ik het nodig om niet dakloos te worden.
In mijn carrière als maker heb ik gemerkt dat bijbanen, in welke vorm dan ook, ervoor zorgen dat ik mee draai in een wereld die ik het liefst vermijd. In een rol die niet bij me past.
En zonder bijbanen draai ik niet mee. Dan lukt het niet.

Het liefst zou ik de hele dag creëren, mijn gevoel binnenstebuiten keren en uitwringen tot ik de donkerste krochten van mezelf in de meest glanzende kristallen heb getransformeerd.
Want als ik schrijf, teken, dicht, schilder, spreek, oftewel creëer, voel ik me pas écht mezelf.
Dan ben ik zo volledig in mijn kracht dat een bijbaan zowat belachelijk klinkt. Want dát kom ik niet doen op aarde!
Maar die luxepositie heb ik niet. En ik kan er best mee leven maar soms vind ik het heel ingewikkeld dat het creatievelingen niet wat makkelijker wordt gemaakt.
Ik moet de laatste tijd vaak denken aan het verhaal van Frederick Muis, door Leo Lionni. Terwijl alle muizen eten verzamelen en hard werken om de winter te overleven, verzamelt Frederick de warme zonnestralen, sprokkelt verhalen bij elkaar en probeert de kleuren van de zomer op te slaan.
De andere muizen noemen hem lui en waardeloos. Maar wanneer de winter is gekomen en het eten schaars is, de inspiratie op, deelt Frederick een ander soort voeding. Hij vertelt de verhalen, deelt de zonnestralen, geeft moed en inspiratie. Dan pas beseffen de muizen dat Frederick op een eigen manier heel hard gewerkt heeft. En dat het waardevol is, wat hij doet. Net al Frederick voel ik me een zielevoeder. Iemand die verhalen en magie komt brengen.
Ik hoor het van zoveel creatievelingen om me heen. Een zangeres die vier dagen in de horeca moet werken, een illustrator die zijn zekerheid verliest wanneer hij fulltime voor haar passie gaat.
En ik merk de vermoeidheid bij mezelf als ik aan een nieuwe werkweek denk. Misschien is dit en probleem van mellanials en moeten we ‘niet zo zeuren’. Maar dat is precies de mentaliteit die ervoor zorgt dat er niets verandert. Ik zou willen dat creatieve zielen, die ontzettend mooie dingen kunnen maken, geen rijke partner nodig hebben om te kunnen gaan voor hun passie. Geen bijbaantjes om de ballen in de lucht te kunnen houden. En ik zou willen dat kunst en cultuur niet langer als een tweederangs luxe product worden gezien maar als de pure essentie van het leven. Want daarom ben ik op aarde.
Om te creëren.

woensdag 7 juli 2021

Acceptatie

Het duurde lang voor ik besefte 
dat wanneer de vrede komt, 
niets verandert, niets vervormt. 
Behalve dat je open bent. 

Open acceptatie. 

vrijdag 28 mei 2021

Sprookjes

 Ik vertel mijn verhaal in een andere taal. 
Ik maak er een sprookje van zodat niemand het lezen kan.

L B





Nu in de webshop: Sprookjes prenten met gedichten! 

vrijdag 21 mei 2021

Nu

Nu ben je hier. 
Alle tijd ligt aan je voeten,
ieder onbewandeld pad. 
Alles dat je ooit zult hebben 
heeft ieder mens wel eens gehad. 

Er zullen vragen zijn en dagen,
pieken hoog en nog veel lager 
liggen nachten zacht te wachten 
tot je hen ontdekken zal. 

Nieuwe vragen kom je tegen. 
Soms heel langzaam, soms heel snel. 
De antwoorden, die draag je al. 
Op een plek waar je niets kent 
maar waar je altijd veilig bent. 

Want zonder schaduwwerk en regen
zou je hier niet kunnen zijn. 
En je bent hier wel. 
Nu.

L B

woensdag 7 april 2021

Krochten

Toen ik werkte aan de laatste hoofdstukken voor Enea, zat ik bijna dagelijks in donkere hoeken van koffiezaakjes. Oktober in de lucht en donkere lippenstift. Met boze muziek ramde ik de gedachten mijn hoofd uit. Ik vergat vaak te eten en dronk zoveel koffie dat mijn vingers trilden over het toetsenbord. Er kwam zo'n explosie van woorden uit me dat ik een soort high gevoel kreeg van het uiten. De korte tijd waarin ik heel mijn ziel nog in de laatste bladzijden van een boek kon proppen. Ik herken het ook in Alle Dieptes. De ongenuanceerde zwartgalligheid, de typfouten, het bijna snakken naar het binnenstebuiten keren van mijn huid. Zodat ik een wandelend boek werd, in plaats van een kop vol demonen. In het afronden Enea zat ik vol in die passie. Ik kon genieten van de blikken van vreemdelingen, helemaal op gaan in het idee van een minuscuul universumpje. Midden in ons bestaan. Woorden en biechten waar je nekharen van overeind gaan staan. Enea bestaat nu zo'n 5 maanden en ik hunker naar een nieuw project. Naakt en rauw en donker. Maar ik ben gelukkig en licht en ik heb werk waardoor het dagelijks leven alledaagser wordt. Ik stort me niet meer in mijn depressie, jaloezie, passie, onzekerheden. Ik merk dat ik vaker nadenk over het avondeten. En ineens heb ik weken lang niks nieuws gemaakt, worden mijn woorden niet opgeslagen. Ze vervliegen met de wind. Soms wil ik een band. Om mezelf te uiten, die kant weer op te zoeken. Of misschien mis ik gewoon de horeca. De charma van plakkerige kroegen en de opslurpende koffiehoekjes. 

Lot Bouwes