woensdag 7 april 2021

Krochten

Toen ik werkte aan de laatste hoofdstukken voor Enea, zat ik bijna dagelijks in donkere hoeken van koffiezaakjes. Oktober in de lucht en donkere lippenstift. Met boze muziek ramde ik de gedachten mijn hoofd uit. Ik vergat vaak te eten en dronk zoveel koffie dat mijn vingers trilden over het toetsenbord. Er kwam zo'n explosie van woorden uit me dat ik een soort high gevoel kreeg van het uiten. De korte tijd waarin ik heel mijn ziel nog in de laatste bladzijden van een boek kon proppen. Ik herken het ook in Alle Dieptes. De ongenuanceerde zwartgalligheid, de typfouten, het bijna snakken naar het binnenstebuiten keren van mijn huid. Zodat ik een wandelend boek werd, in plaats van een kop vol demonen. In het afronden Enea zat ik vol in die passie. Ik kon genieten van de blikken van vreemdelingen, helemaal op gaan in het idee van een minuscuul universumpje. Midden in ons bestaan. Woorden en biechten waar je nekharen van overeind gaan staan. Enea bestaat nu zo'n 5 maanden en ik hunker naar een nieuw project. Naakt en rauw en donker. Maar ik ben gelukkig en licht en ik heb werk waardoor het dagelijks leven alledaagser wordt. Ik stort me niet meer in mijn depressie, jaloezie, passie, onzekerheden. Ik merk dat ik vaker nadenk over het avondeten. En ineens heb ik weken lang niks nieuws gemaakt, worden mijn woorden niet opgeslagen. Ze vervliegen met de wind. Soms wil ik een band. Om mezelf te uiten, die kant weer op te zoeken. Of misschien mis ik gewoon de horeca. De charma van plakkerige kroegen en de opslurpende koffiehoekjes. 

Lot Bouwes 

donderdag 1 april 2021

Op zoek

Op mijn 12e droeg ik nog steeds Winnie the Pooh truien. Fietsen kon ik rond mijn 7e. Ik ging samen wonen op mijn 18e. Toen ik 15 was ging ik op yoga. 21 Was ik toen mijn eerste boek uit kwam en op mijn 23e schreef ik mijn bedrijf in bij de kvk. Mijn rijbewijs haalde ik toen ik 26 was en op mijn 27e verdiende ik voor het eerst genoeg om financieel onafhankelijk te zijn. Misschien krijg ik nooit kinderen en ik zou niet weten of ik ooit een huis kan kopen.

Ik dacht de afgelopen jaren dat dit de eerste fase was waarin ik me ging vergelijken met andere mensen maar eigenlijk doen we dat constant. Het was namelijk 'gek' dat ik op mijn 7e pas kon fietsen en het was kinderachtig om die truien nog te dragen. Als ik vertel dat ik pas een jaar mijn rijbewijs heb vinden veel mensen dat laat. En een boek op je 21e juist vroeg. Wat ik zo jammer vind is dat ik me er nu, voor het eerst, tot in zoverre iets van aan trek dat ik ga twijfelen aan mijn situatie. Ik woon in een huurhuis dat net een beetje te duur is voor wat je ervoor terug krijgt, vind ik. Mensen uit Utrecht vinden dat niet. Haha. Misschien omdat het in deze fase van die grote dingen zijn waar je je mee kunt vergelijken. Veel vrienden gaan nu huizen kopen, krijgen kindjes. Er wordt me van alle kanten aangeraden dat een huis kopen handig is maar ik zou niet weten van welk geld. En ik voel niet een groots verlangen naar die dingen. En toch, ergens denk ik: Zou wel leuk zijn. 
En later vergelijk ik me weer met een ander clubje vrienden die aan een studie zijn begonnen en met huisgenootjes wonen. Of die zijn verhuisd naar andere landen. Dan denk ik: Zou ook wel leuk zijn. 
Nou ja, ik ben precies op de goede plek en alles komt voor iedereen op een ander moment. Ons huis is misschien niet het huis waarin ik mijn kinderen op zie groeien maar ik heb niet eens kinderen. Het komt misschien wel wanneer we er klaar voor zijn en als het lukt. Misschien komt het nooit. Het beste is om te doen wat goed voelt en te proberen van jezelf te houden. En ik doe lekker mn oren dicht als mensen beginnen over hypotheken en beleggen. Ik probeer naar binnen te kijken, vrede te krijgen. Op zoek naar de binnenkant. 

Grijs

In het park kijk ik naar vogels. Jaloers op hun vrijheid. Ik noem ze kraaien maar van papa heb ik geleerd dat je ze kauwtjes noemt. Twee zitten er op het bankje naast me. Ik zou zweren dat ze hebben gewacht tot ik keek. Met vliegen, met hun dans. Hun grijze ogen priemen boos in mijn bruine tot ik me richt naar hun optreden. Ze flapperen naar het gras en symmetrisch pokken ze heen en weer, zo'n anderhalve meter uit elkaar. Alsof het een grapje is, iets om te irriteren. Ik moet denken aan jou, aan ons, aan toen. Een derde kauwtje in de boom, zachtjes fladderend tot hij beneden is. Soms ben ik bang dat ik te lang stil ben. Het gevoel van jaloezie prikt in mijn bloedbanen wanneer anderen groeien en mijn proces traagjes achterblijft. Ik heb geleerd mijn mond te houden want de trots wil ik niet slikken. In mijn keel broed ik op grootser. En ik hoop dat ik belangrijk genoeg ben om vollediger te zijn. Online kan je ze blokkeren, in het leven sluimeren ze op de achtergrond. Zwarte schaduwen van wat ik niet bereikt heb. Oogkleppen voor wat je niet leuk vindt aan jezelf. Aan mij. De twee kauwtjes vechten met de derde. En ik denk aan toen. 
Elke herinnering heb ik lief. Ik koester, kleine kauwtjes. Momentjes van volledig. 

maandag 15 maart 2021

lockdown

Veilig zijn was nooit voor mij. 
Ik wilde harten scheuren, deuren doorgaan die niet pasten.
Wegen inslaan die verrasten. 
Iets riskeren om te leren,
verder groeien, 
kwetsbaar zijn. 
Iets vinden van de diepe pijn die nestelt 
en bevestigt dat ik leef. 
Ik wil schreeuwen tot ik beef van woede of verdriet, 
blijdschap of van niets
want alles dat te veilig is werpt me in passief. 
Ik wil mijn leven leiden, iets bereiken waarvoor ik 
door krochten en verlangens moet, 
iets dat levens redt en zielen voedt. 
Veilig heb ik nooit gewild. 
Geef mij liever volledig. 

L B


dinsdag 16 februari 2021

Stop blaming the moon

Super fijn vind ik het dat mensen steeds bewuster worden en zich steeds meer gaan verdiepen in ontwikkeling en spiritualiteit. Yoga wordt steeds bekender en mediteren is voor sommige mensen een dagelijks ritueel geworden. Daar kan een mens alleen maar van groeien, denk ik. Zelfbewuste mensen die actief bezig zijn met processen aangaan en hun ademhaling volgen zijn wakkere mensen. Wat het commerciĆ«le stuk betreft merk ik bij mezelf de laatste tijd een groeiend irritatietje. De cursussen over leven met de maan ploppen overal omhoog en kristallenwebshops bieden voor ieder kwaaltje een remedie in de vorm van een steen. Ik verkoop ook kristallen op ondersteuning maar zeg er wel graag bij: Het werkt alleen als jij er iets mee doet. Je hebt genoeg edelstenen winkels waar de kristallen verkleurd en leeg zijn. Hier denk ik regelmatig over na want ik hoop dat mensen hun blik echt naar binnen keren. Met de kristallenhype die nu gaande is lees ik op veel plekken dat bergkristal kan ontladen. Maar je stenen in een bakje splitkristallen leggen en verwachten dat er iets gebeurt, zonder intentie te zetten, is een beetje als tandenpoetsen zonder tandpasta, vind ik. Zonder intentie is het gewoon steen op steen. Misschien is het de nuchtere Rotterdammer in mij maar ik ga spontaan met mijn ogen rollen van mensen die al een half jaar chagrijnig zijn en zeggen dat het aan de stand van de maan ligt. Beetje gek misschien maar ik vind die maanfases helemaal niet zo interessant. Ik vind de maan magisch mooi maar ik leg de oorzaak van dingen liever bij mijn eigen innerlijke proces dan bij een hemellichaam. Kristallen zijn prachtig en bevatten energie. Maar ik geloof dat de magie pas aan een steen wordt toegevoegd als jij er iets mee doet, als jij erin gelooft en als jij de intentie zet. Want de magie zit in jezelf. 

maandag 1 februari 2021

Hier

Ik keer weer naar een nieuw begin. 

Herken mezelf daar middenin de dingen. 

De dagen die vielen, vergingen, 

De zielen die ik ooit kende 

toen ik niet was, voor ik rende 

van wat ik nooit meer wilde zijn. 

Ik keer weer terug en zie de pijn. 

En ze is welkom hier, deze keer 

wel.